10 februari 2017

Schrijversbezoek op het Celeanum: Adriaan van Dis

Voor een afgeladen zaal vertelde Adriaan van Dis vorige week donderdag bij ons op school over zijn boeken. Over Zuid-Afrika, Parijs, Indië en zijn moeder. Susanna (klas 6), Boudewijn en David (beide klas 5) mochten hem interviewen. Dat deden ze uitstekend. De tijd vloog voorbij. Na twee uur nam de zaal met tegenzin afscheid van deze boeiende spreker. Gelukkig nam Van Dis nog ruim de tijd om te signeren. Boekhandel Waanders was gekomen met een kar vol boeken. Aan het eind van de avond was er niet veel meer over.

De leerlingen waren van tevoren best gespannen. Susanna: “Ik was lang zenuwachtig voor het interview, maar op het moment suprême bleek dat allemaal voor niets te zijn geweest.” Dat vonden de andere twee inderdaad ook: “We waren allen op ons gemak.“

De leerlingen lazen ter voorbereiding op het interview een boek van Van Dis. David en Boudewijn lazen ‘De wandelaar’. Boudewijn: “Om heel eerlijk te zijn ben ik meer van non-fictie dan fictie, maar Van Dis heeft er met zijn slimme manier van schrijven (hij mixt beide soorten in zekere zin) voor gezorgd dat ik ernaar uitkijk om meer van hem te lezen.” De vragen van Boudewijn en David aan Van Dis gingen echter niet alleen over het boek. David: “Na het lezen van zijn boek kwamen al meteen veel vragen in me op, zowel over het boek als over Adriaan van Dis zelf.” Boudewijn: “Tijdens de avond bleek dat Van Dis met het gesproken woord minstens net zo goed is als met het geschreven: hij gaf fantastisch onderbouwde, uitgebreide antwoorden op alle vragen die we hem stelden over het boek, levensopvattingen en actualiteiten.”

Ook de zaal mocht vragen stellen. Die liepen uiteen over of hij een boodschap voor ons had, of hij ooit nog een kinderboek zou schrijven tot meer persoonlijke vragen over zijn moeder. Overal ging Van Dis uitgebreid op in. Of zoals Susanna het verwoordde: “Wat kan díe man vertellen! Aan slechts een paar vragen hadden mijn mede-interviewers en ik genoeg om meneer Van Dis een avond te laten vullen. Ik heb heel de tijd geboeid naar hem geluisterd en vergat soms zelfs bijna om in te breken in het gesprek.”

En de leerlingen waren het roerend met elkaar eens: het interview was een ervaring om nooit meer te vergeten!