22 april 2015

Klas 5 op uitwisseling in Roemenië

In het najaar waren de leerlingen uit Roemenië bij ons op bezoek, deze week brachten onze leerlingen een tegenbezoek. Ze logeren bij gastgezinnen en maken kennis met het Roemeense schoolsysteem en cultuur. Een verslag ter plekke van Juliette en Ellen.

‘Zijn we nou in Budapest of in Boekarest?’ Een beschamend citaat van Jelmer toen we zondag net in de stad aankwamen. Gelukkig weet hij na vandaag, dinsdag alweer, wel beter. De Roemeense vlag wappert aan elk gebouw en al vanaf ons stadje, nog zo’n 150 kilometer ervandaan, prijkt de naam Bucuresti op de verkeersborden.
Even terug naar Curtea de Arges, onze verblijfplaats voor deze week. Eenmaal aangekomen bij de school mochten we de bussen in. In principe zouden wel om half 9 al vertrekken, maar een aantal Roemenen waren hun ID-kaart vergeten. Snelheidsovertredende ouders en boze leraren “dit gebeurt nou ook elk jaar!” als gevolg.

Na 2,5 uur en een korte stop bij een tankstation waar we weer vergezeld werden door een aantal zwerfhonden reden we de stad binnen. Wat ons meteen opviel waren de talloze, verouderde flats, of zoals Ruben altijd zegt ‘Sovjet-flats’. Gebroken ramen worden hier niet als een probleem beschouwd, die dek je natuurlijk gewoon af met de Roemeense vlag. Chaos is sowieso wel iets wat prominent aanwezig is in de stad. Verkeersregels kennen ze niet echt. Je krijgt overigens ook een zeer verontwaardigde blik wanneer je een gordel probeert om te doen in de auto.
Zelf waren we verbaasd toen we langs een enorm gebouw reden, vol met zuilen die ons aan Rome deden herinneren. Helaas was het verre van af, al zo’n twintig jaar niet, geld op. Maar aangezien ze het hier zonde vinden om af te breken, laten ze het maar gewoon staan.

Onze eerste bestemming, het parlementspaleis. Ook wel het grootste gebouw van Europa en de tweede in de wereld, maar ik denk niet het Pentagon ook zo mooi is. Uiteraard eerst een controle, om zeker te zijn dat niemand van ons het gebouw ging opblazen. We vervolgden onze weg over honderden rode tapijten om een aantal zalen te zien. Er werd gezegd dat je geen foto’s mocht maken, maar als je het probeerde hield niemand je tegen (zie bewijs). De vraag die allemaal in ons opkwam was: wat moet je hier nou ooit mee? De gids scheen het zelf ook niet echt te weten. Los rondlopen moet je trouwens ook niet proberen, want dan word je vervolgd voor spionage. Onze laatste halte in het paleis was het balkon, waar we een mooi uitzicht hadden over Boekarest en een paar Maleisiërs onder ons. Perfect selfiemomentje natuurlijk.

De lunch in het gebouw was ook weer typisch Roemeens, hoe kan het ook anders: kip, koude aardappelen en kool. En dat terwijl al vanaf onze aankomst in de eetzaal een heerlijk chocoladetaartje met flink wat slagroom op de tafel stond. Het eten van de gerechten in de juiste volgorde was dan ook nog een flinke uitdaging, maar het is bijna iedereen gelukt.

We verlieten het paleis en we renden nog even over het plantsoen om proberen foto’s van het hele gebouw te kunnen maken. Bijna gelukt…. het is namelijk praktisch onmogelijk om dat paleis in 1 foto te krijgen aangezien het dan ook belachelijk groot is.

We sprongen de bus weer in, op weg naar het grootste winkelcentrum van Bucharest. We werden verwelkomd door een draaideur die de hele tijd stopte omdat we er met teveel in liepen. De binnenkant van het winkelcentrum zag er verrassend opgeruimd en ook duur uit voor wat we tot nu toe hier hebben gezien. Wij gingen naar de winkels maar dat was niet het enige wat je er kon beleven. Schaatsen, lasergamen of zelfs in een achtbaan? Geen probleem. De jongens hebben trouwens onze Hollandse eer verdedigd door als beste schutters uit het lasergamespel te komen. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de achtbaan niet zo spectaculair als de Goliath was, maar wel een leuke ervaring. Wat denken jullie van een achtbaan in de Dobbe? Nog even wat eten bij de bijzonder goedkope McDonalds, een kleine patat en een hamburger (ja, samen) voor omgerekend 1.12 euro.

Helaas was toen ons bijzondere winkelcentrumavontuur alweer over en stapten we weer in de bus richting Curtea.
Een vermakelijke busreis; Lars die op traditionele Roemeense muziek danst, Tamara die een serenade krijgt en mevrouw Schulte die Almer leert hoe hij af moet komen van de in hem geinteresseerde Italiaanse meisjes.