16 april 2018

Groot dictee des Celeanums

Het was weer zwoegen en zweten op het jaarlijkse Groot Dictee des Celeanums. Jan Anne van der Wel, onze docent Nederlands, heeft een gruwelijk moeilijk maar literair prachtig dictee geschreven. Het gemiddelde bedroeg maar liefst 62 fouten!

Leerlingen, oud-leerlingen en docenten deden een gooi naar de beste speller van het Celeanum en dit was de uitslag per categorie:

Klas 1: Joshua Huigen
Klas 2: Niels Vos
Klas 3: Truc Anh Nguyen
Klas 4: Uyen Pham
Klas 5: Esmee van der Wel
Klas 6: Aline Korver
Docenten: Paul Jansen
Oud-leerlingen: Robin Jansen

En dan de tekst….:

Titel: Een apocalyptisch dinertje

1 Op een dag, toen ik lethargisch op YouTube grotendeels oninteressante, door haatvloggers geüploade video’s bekeek, daarmee een bloester gevende aan de cri de coeur van deze sensatiezoekende adolescenten, voelde ik me apathisch in mijn domicilie.

2 Omdat ik de neiging tot chagrijn wilde tackelen (ik ben immers geen querulant), overwoog ik rigoureuze stappen, zoals een retraite in een cisterciënzerklooster om tussen de monniken een exegese te maken van de Bijbelboeken Leviticus en Numeri of een carrière als accordeonist.

3 Om niet halsoverkop aan mijn idiosyncrasieën toe te geven, besloot ik met mijn eega naar een eetcafeetje in het zuidoosten van de buurt te gaan, waar ieder gerecht een op-en-top chef-d’oeuvre zou zijn, van de bruschetta en de krambamboeli vooraf tot de cappuccino na het tiramisu’tje als dessert.

4 De maître d’hôtel wees ons onmiddellijk een tafel, waaraan wij gezamenlijk genoten van een door de uit Bosnië-Herzegovina afkomstige sommelier aangeraden pinot noir, waarna we als hoofdgerecht kozen voor een zalm à la meunière, geserveerd met jus en cantharellen.

5 Het fatum sloeg echter faliekant toe, toen ik mij verslikte in mijn beurre noisette, even het heen-en-weer en daaropvolgend een deglutitiele syncope kreeg en plots een tête-à-tête had met Beëlzebub, koning van de Hades.

6 In het vagevuur zag ik één grote commedia dell’arte; een vaudeville van talloze tseetseevliegen en gemaskerde djinns, die me deden wensen dat ik vaker mijn Weesgegroetjes en Ave Mariaatjes had opgezegd, of hosties had gegeten tijdens de eucharistieviering in de rooms-katholieke kerk.

7 Ik werd elektronisch opgekalefaterd uit mijn bijna-doodervaring door een arts die onder andere gespecialiseerd was in gynaecologie en otorinolaryngologie, in een academisch ziekenhuis vlak bij twee bijouterieën.

8 Inmiddels ben ik reconvalescent en ben ik veranderd na deze aha-erlebnis, die heeft gemaakt dat ik alles zal doen om reconciliatie met Onze-Lieve-Heer te bewerkstelligen, om te beginnen door en plein public vol piëteit te doceren op het Gymnasium Celeanum.